|
Skuteczność bezodrzutowych granatników przeciwpancernych w zwalczaniu
czołgów i pojazdów opancerzonych spowodowała, że w ZSRR prowadzono
intensywne prace badawczo-konstrukcyjne nad modernizacją ręcznego
granatnika RPG-2 stanowiącego udoskonaloną wersją niemieckiego
bezodrzutowego granatnika przeciwpancernego „Pancerfaust” z okresu II
wojny światowej. Efektem tych prac był ręczny granatnik przeciwpancerny
RPG-7 (Rucznoj Protiwotankowyj Granatomiot, a cyfra 7 oznacza jej
fabryczny numer katalogowy) pokazany na defiladzie wojskowej w Moskwie 7
października 1962 r. stanowiący jakościowy skok broni przeciwpancernej
piechoty, który do dnia dzisiejszego znajduje się w wyposażeniu armii
państw byłego Układu Warszawskiego oraz wielu państw Afryki, Ameryki Południowej
i Azji (w czasie trwania w wojny wietnamskiej, zyska przydomek „tank killer" - morderca czołgów). Współcześnie produkowany jest w Chinach pod
nazwą Typ-69, Pakistanie oraz Egipcie (po modyfikacji głowicy pocisku
wersja egipska „Cobra „ przebija pancerz grubości 500 mm). Wojsko Polskie
jest użytkownikiem RPG-7 od 1964 roku pod nazwą RGPPANC-7.
RPG-7
jest przeznaczony do zwalczania celów opancerzonych oraz lekkich budowli
obronnych. Granatnik to broń bezodrzutowa, z kombinowanym
(bezodrzutowo-rakietowym) układem miotającym. Składa się z
gładkoprzewodowej lufy zakończonej dyszą, urządzenia spustowo
uderzeniowego oraz przyrządów celowniczych. Dwuczęściową lufę z przewodem
chromowanym wykonano ze stali. Tylna część lufy ma drewniane nakładki
chroniące strzelającego przed poparzeniem w czasie strzelania. W
przedniej części lufy, na ścięciu wylotowym, znajduje się ustalacz naboju
określający jednoznacznie położenie naboju w lufie. Na górnej powierzchni
lufy zamontowano mechaniczne przyrządy celownicze i celownik optyczny, z
dołu zaś - urządzenie spustowo-uderzeniowe (z rękojeścią), a tuż za nim,
na wysokości celownika rękojeść dodatkową. Urządzenie spustowo-uderzeniowe
ma bezpiecznik blokujący spust, uniemożliwiający oddanie przypadkowego
strzału, oraz iglicę, umieszczoną w specjalnym gnieździe nad kurkiem,
która służy do nakłucia spłonki zapalającej naboju.
Z
granatnika strzela się nadkalibrowym pociskiem przeciwpancernym o
działaniu kumulacyjnym. Nabój granatnika, oznaczony PG-7W, składa się z
głowicy kumulacyjnej PG-7G, silnika rakietowego, ładunku miotającego
i brzechwowego stabilizatora lotu.
Głowicę wyposażono w dwuczęściowy zapalnik piezoelektryczny WP-7 lub
WP-7M, który ma odległościowy mechanizm uzbrajający i samolikwidator.
Zadaniem silnika rakietowego jest zwiększenie prędkości pocisku ze 120 m/s
(w chwili wylotu z lufy) do 300 m/s (przy końcu pracy silnika). W
dnie silnika znajduje się spłonka zapalająca KMW-3 oraz przekaźnik
ogniowy, służący do zapalenia ładunku miotającego. ładunek miotający ze
stabilizatorem i smugaczem umieszczono w tekturowej łusce,
wzmocnionej z przodu metalowym dnem, umożliwiającym połączenie łuski z
gwintowaną końcówką dna silnika rakietowego.
Aby
przygotować granatnik do strzelania należy rozpakować zespół miotający,
połączyć go z pociskiem i zdjąć kapturek ochronny z zapalnika.
Nabój
ładuje się do lufy od strony wylotu tak, aby wkręt ustalacza (umieszczony
na silniku) wszedł w wycięcie w lufie. Przyciśnięcie języka
spustowego powoduje zbicie spłonki, zapalenie ładunku miotającego
i wyrzucenie pocisku z lufy w kierunku celu.
Po
wylocie pocisku z lufy otwierają się skrzydełka stabilizatora i zostaje
uruchomiony silnik rakietowy (przez bezwładnościowy opóźniacz
zapłonu) w odległości 10-15 metrów od strzelającego.
W
uzbrojeniu wojsk znajduje się kilka odmian RPG-7 niewiele różniących się
między sobą. Są to: RPG-7N (z celownikiem noktowizyjnym), RPG-7W (ze
zmienioną w stosunku do RPG-7 ramką celownika i muszką), RPG-7WN, RPG-7D
(ze składaną lufą - wersja desantowa) i RPG-7DN.
W
1992 roku Rosjanie przedstawili nowy pocisk rakietowy RG-7V7 kalibru 105
mm (o masie 4,5 kg), który umożliwia zwalczanie pancerzy wszystkich
współczesnych wozów bojowych, z pancerzem reaktywnym włącznie.
Podstawowe dane taktyczno-techniczne RPG-7:
masa granatnika z celownikiem optycznym - 6,3 kg
kaliber granatnika - 40 mm
średnica głowicy - 85 mm
długość lufy granatnika - 950 mm
długość naboju - 925 mm
masa naboju - 2,2, kg
maksymalna odległość celowania - 500 m
szybkostrzelność praktyczna - 4-6 strz./min
przebijalność pancerza - 330 mm
obsługa - 2 żołnierzy (celowniczy oraz pomocnik celowniczego, który
przenosi torbę z nabojami).
|
